مسابقه انتخاب طرح پروژه فونیکس گروه نکسا

رویداد آنلاین اعلام نتایج سومین رقابت معماری نکسا (پروژه نکسا 34 – پروژه فونیکس سعادت آباد)

بخش اول

خوشحالم که از طرف شرکت نکسا برای روایت تلاش شبانه روزی بیش از شش هفت ماه که منجر به یک مسابقه معماری در یک ساختمان مسکونی در یکی از محلات تهران شد حضور دارم و این روایت را با هم مشاهده میکنیم.

جا دارد در ابتدای برنامه از تلاش های گروه های مختلفی که در این رویداد به ما کمک کردند تشکر کنم و قطعا بدون حضور و همراهی و مشارکت آن ها در این نقطه ای که امروز  هستیم نبودیم و قطعا مهم است که نتیجه تلاش آن ها را شما ببینید و بتوانیم از فعالیت جمعی و مشترکی که اتفاق افتاد در رویدادهای آینده جامعه حرفه ای مان به درستی بهره مند شویم.

این فرآیند نکات مثبت زیادی داشت و این مسابقه ای که در پروژه فونیکسدر خیابان سعادت آباد تهران شکل گرفت میتواند به عنوان یک تجربه موفق در امر معماری و شهر سازی کشور که زیر نظر دبیرخانه دایمی وزارت معماری و شهرسازی کشور انجام شد درس های آموزنده ای داشته باشد و یک شرکت به نام نکسا که به عنوان یک توسعه دهنده در امر ساختمان سازی کشور در حال فعالیت است توانسته فرآیندی ایجاد کند که یک رابطه برد برد بین جامعه حرفه ای و توسعه دهندگان و سازمان های کارفرمایی مستقر در حوزه ساختمان شکل گیرد.

دو رکن از سه رکن این مسابقات خود شما جامعه حرفه معماری بودید.

شرکت کنندگان هم جوان و هم با تجربه و هم خلاق و نخبه و در کنار آن ها که رکن جدی مسابقه بودند، داورانی بودند که این داوران ترکیبی از داوران جوان و با تجربه و همه از بهترین های معماری کشور بودند که توانستند ارزیابی بسیار دقیق و هوشمندانه ای  انجام دهند و فرآیند و برآیند این اتفاق منجر شود به انتخاب جدی که منشأ اثرات مفیدی برای مجموعه نکسا و معماری شهرمان باشد.

دعوت میکنم از آقای دکتر آقا بابایی که در کنار خانم محمودی زحمت مدیریت و برنامه ریزی این مسابقه را داشتند شما را در جریان داوری و برگزاری این مسابقه قرار دهند.

__________

خرسندم که با افتخار گزارشی کوتاه از برگزاری سومین رقابت معماری نکسا را ارائه کنم

گروه نکسا بر اساس درس آموخته ها از برگزاری دو رقابت قبلی تجربیات با ارزش حاصل از همکاری با تعدادی از معماران تراز اول کشور در تعدادی پروژه های خود و هم راستا با راهبردهای توسعه خود تصمیم گرفت طراحی پروژه 34 گروه را از طریق برگزاری رقابت معماری به یک معمار منتخب واگذار کند.

این رقابت با دو هدف اصلی برنامه ریزی شد:

اول شناسایی دقیق تر مخاطبین پروژه

بررسی متغیرهای جدید الگوهای سکونتی -رفاهی و

تعیین جامع نیازهای مخاطبین

دوم دادن پاسخی مناسب به این نیازها برای مخاطبین پروژه در قالب یک ساختمان با امکانات رفاهی بالا اما با هزینه ساخت اقتصادی و مطلوب بازار

تصمیم گرفتین که دایره بزرگتری را ترسیم کرده و تعداد بیشتری از معماران عزیز را در این گردونه وارد کنیم. با مشورت مشاور محترم رقابت جناب آقای مهندس زواره محمدی و داوران دیگر

به یک الگوی رقابت که از لحاظ محتوایی از نوع طرح اجمالی بود و از لحاظ نوع و دامنه شرکت کنندگان از نوع مسابقه دعوتی و با داوری یک مرحله ای

پیس بینی شد که حدود بیست تا بیست و پنج شرکت کننده به رقابت بپردازند و پس از تعیین ارکان و صدور احکام و تشکیل دبیرخانه ، داوران نهایی شدند و احکام این بزرگواران صادر شد و سپس برنامه رقابت بر اساس شناخت این گروه از مخاطبان بازار مسکن ایران و مطالعات میدانی صورت گرفته و با همراهی دست اندرکاران از جمله هیات داوران تدوین شد.

همزمان با شروع فرآیند ثبت رقابت در دبیرخانه دائمی مسابقات معماری و شهرسازی وزارت معماری و شهرسازی فرآیند انتخاب لیست بلند معماران

بررسی سوابق و روزمه ها و انتخاب لیست کوتاه انجام شد. در جلسه با داوران

جزئیات بیشتری از زمانبندی،

مستندات قابل ارائه در رقابت و لیست کوتاه، برنامه فنی زمین و پروژه نهایی شد.

برای جوایز و کمک هزینه چاپ و تکثیر مدارک در مجموع بیش از

330 میلیون تومان بودجه اختصاص پیدا کرد توجه ویژه ای به شرایط روز جامعه شهری تهران و پاندمی بیماری کرونا شد.

از شرکت کنندگان درخواست شد و به شناسایی متغیرهای جدید در  الگوهای سکونت آپارتمانی نگاهی ویژه شود و درخواست شد که بازتعریف الگوهای آسایش و رفاه  در این نوع ساختمان های مسکونی مدرن مورد توجه خاص واقع شود و به این منظور هم یک جایزه ویژه 25 میلیون تومانی پیش بینی شد.

منطبق با برنامه زمانبندی رقابت با حضور 23,نفر از کسانی که دعوت مسابقه را پذیرفته بودند از 20 اردیبهشت ماه آغاز شد

امکان بازدید از سایت پروژه برای شرکت کنندگان فراهم شد

در نهایت در 21 تیرماه ، هجده اثر در دبیرخانه رقابت دریافت و ثبت گردید

خوشبختانه ثبت رقابت به موقع به انجام رسید

وفق برنامه رقابت در نظر داشتیم برنامه پایانی را به صورت یک همایش علمی با حضور اهل فن برگزار کنیم .

به‌دلیل شرایط جامعه متاثر از وقوع پاندمی کرونا ، مراسم به برگزاری رویداد پخش زنده حاضر منتهی شد.

این رویداد تجارب ما را بیشتر کرد و باعث آشنایی ما با تعداد بیشتری از معماران صاحب سبک جوان شد

امیدواریم در پروژه های مختلف گروه نکسا بتوانیم از دانش و تجربه عزیزان بیشتری بهره گیری کنیم.

تلاش بسیاری کردیم که در کلیات و جزئیات این رقابت، بدون خطا عمل کنیم.

امیدواریم در نگاه مخاطبان و همه دوستانی که به نحوی در این رقابت درگیر بودند این تلاش ما مشهود و اثر بخش بوده باشد.

در مجموع از رقابت و نتایج آن بسیار راضی و خشنود هستیم و  درس آموخته های بسیاری داریم و سعی میکنیم که به مرور ازطریق کانال ها و شبکه های رسمی گروه نکسا این موارد را با دیگران به اشتراک بگذاریم.

شایسته است از همه عزیزانی که ما را در برگزاری این رقابت همراهی کردند به ویژه مشاوران محترم رقابت و داوران بزرگوار، مدیران و کارشناسان محترم دبیرخانه دائمی مسابقه معماری و همکاران دبیرخانه رقابت ،

صمیمانه تشکر و قدردانی نماییم. با احترام و آرزوی سلامتی.

_____________

زواره محمدی : قصد نداریم به حاشیه برویم و سعی میکنیم به معرفی پروژه ها و نتایج ارزیابی پروژه توسط داوران محترم بپردازیم.

به دلیل حضورم در دبیرخانه دائمی مسابقات معماری در گذشته این را یکی از نکات ممتاز در فرآیند این مسابقه میدانم که آن  مشارکت و همراهی هیات داوران در تدوین برنامه و ریز مسابقه بود.

شاید فکر کنید یک پروژه مسکونی آنچنان پیچیدگی نداشته باشد اما این برنامه و ورودی مسابقه با مشارکت دقیق داوران بود و انتخاب نهایی از یک برخورد روز آخری طرح ها به دست نیامده است .

آقای مهندس ایرج کلانتری به عنوان رئیس محترم هیات داوران انتخاب شدند و فرآیند داوری با نظارت ایشان و مشارکت جدی پنج داور انجام شد.

با احترام دعوت میکنم از محمد مجیدی عزیز یکی از داوران که به صحبت هایش گوش کنید

سه تن از داوران :

صرف نظر از اینکه پروژه هایی که ارایه شدند هر کدام کیفیت و ویژگی خاص خودشان را داشتند ، اشتراک نگاه توافق نشده ای وجود داشت که من داوری را حاصل از این اشتراک نگاه میدانم.

در چنین مسابقاتی ما با دو موضوع محوری مواجه هستیم

از یک طرف کارفرمایی که سابقه ساخت و ساز دارد و بازار را خوب می شناسد و بعنوان یک توسعه دهنده ساختمان  جایگاهش را تعریف کرده است و عمدتا چنین مجموعه هایی به شناخت قابل توجهی از نیازها و احساسات بازار دست پیدا کرده اند

تکرار این تجربیات به خلق کلیشه هایی منجر میشود که امروز در بازار شاهد آن هستیم  وقتی که هدف مسابقه نشانه گرفتن این کلیشه هاست و هدف این است که ضمن توجه به تمام خواسته های بازار علاقه مندیم پاسخ های جدیدی به این سوالات بدهیم .

بخصوص برای نسل جدیدی که دنبال فرصتی است تا بخواهد قابلیت هایش را به نمایش بگذارد.

درنتیجه از یک طرف مجموعه ای شاید کمتر انعطاف پذیر از خواسته هایی را داریم که از مجموعه ای بروز پیدا کرده است که برای رسیدن به آن ها خیلی زحمت کشیده است و علاقه مند نیست آن ها را نادیده بگیرد.

ولی به این معنی نیست که اینجا پاسخ ها مشترک یا قدیمی باشند.

در کنار خواسته های مشخص پروژه ، نیرویی به‌عنوان دغدغه های ذهنی معمار مطرح میشود.

موضوع داوری این پروژه یا اساسا نگاه به پروژه های مهم معماری حاصل تنشی است که بین این دو حوزه شکل میگیرد: از یک طرف معمار چه دغدغه هایی دارد و چگونه با این دغدغه ها حین پروژه حرکت میکند و چگونه می تواند تنش بین دغدغه های شخصی و مسائل پروژه را سازماندهی کند.

موضوع داوری این پروژه  توجه به تنشی است که بین این دوتا شکل گرفت و در بعضی مواقع شاید دغدغه های پررنگی وجود نداشت و در بعضی مواقع دغدغه های پررنگ  پاسخ این سوال نبودند اما در نوع خود قابل توجه بودند.

و رساندن  اینکه چگونه ما در این دغدغه ها غرق میشویم  از بیرون به این دغدغه ها نگاه میکنیم و تنش بین نیازها،  موجبات موفقیت را درهر پروژه معماری میتواند فراهم کند.

موضوع صرفا این نیست که بازار از مقداری ساختمان کلاسیک اشباع شده است و به سمت معماری مدرن پیش میرود و حالا فرصتی است برای نسل جوان.

به نظر من در حالت سختگیرانه سوال شهرت یا مقدار پروژه نیست بلکه  دغدغه طراح و اینکه این دغدغه ها چقدر خاص هستند و چگونه می تواند این دغدغه ها را در تلاش و تنش با موضوعات درونی پروژه ها به صورت سالم هدایت کند.

در آینده پیغامی که این مسابقه میتواند برای طراحان داشته باشد این است که بازار دارد آمادگی خودش را برای به چالش کشیدن کلیشه ها اعلام میکند.

هم پیغامی برای نسل جوان و طراح است صرفنظر از اینکه بستر ارجاع کار میخواهد مسابقه باشد یا خیر ،این نگاه با تردید به این کلیشه ها میتواند منجر به خلق گونه های جالب تری در آینده شود.

میتواند پیغامی برای سازندگان مطرح داشته باشد که برای فرآیند طراحی زمان قائل شویم.

بخشی از فرآیند ساخت و ساز که در شهرمان ایجاد شده است نتیجه پروژه هایی است که زمان زیادی برای طراحی آن نشده است و پاسخ هایی که سازندگان به عنوان راه حل پولساز به آن دست پیدا کرده اند و به طراحان دیکته کرده اند.

این فرایند باید با یک نگاه تحلیلی و انتقادی و در جستجوی پاسخ های جدید انجام شود و مسابقه نتیجه اش در نهایت پروژه ایی است که در نهایت هم کارفرما از آن رضایت دارد و هم تلاش گروه داوری شناسایی تنش ها در پروژه ها و انتخاب بهترین آن بوده است.

گمان میکنم که در این مسابقه به خوبی این اتفاق افتاده است و میتواند در آینده باعث بروز جریان های جالبی شود: از سازندگان مطرح که برای دوران طراحی زمان قائل شوند و از شجاعت برای پذیرش ایده های جدید که میتواند لزوما در تعارض با نیازهای بازار نباشد ولی میتواند قسمت های کمتر شناخته شده را پیش بینی و کشف کند و هم

برای طراحان جوان که بستر مناسبی برای آن ها فراهم شود که از این طریق توانایی های خود را مطرح کنند.

تشکر از گروه نکسا، تیم برگزار کننده و تیم داوری و شرکت کنندگانی که باعث شدند این پروژه به این ترتیب به سرانجام برسد.

یکی از امتیازات این مسابقه توجه دقیق به یکی از قوانین مترقی آیین نامه مسابقات را داشتیم که نقشی است که  مدیر در سلامت ارزیابی دارد و معمولا طرح ها در مسابقات در روز آخر توسط داوران ارزیابی نهایی می شود و نقشی که سازمان برگزار کننده و کارفرما در هدایت طرح ها دارند به کمترین حالت ممکن میرسد و مسایلی چون هزینه برندینگ و مارکتینک و بودجه و … نادیده گرفته می شود اما در این مسابقه یک پیش ارزیابی توسط تیم های مختلف ضوابط شهرداری و سازه و مسایل مختلف پروژه انجام شد و کاملا بدون دخالت در امر داوری بود و داوری در عین ارزیابی جدی کیفیت پروژه به ضوابط رعایت شده هم توجه شد و اکثر طرح ها ضوابط مسابقه را رعایت کردند جز تعداد معدودی از طرح ها که البته هیچ طرحی از روند مسابقه خارج نشد. همه هجده طرح در مرحله داوری حضور داشتند.

سوال اینست : یک سری سوال را الان میتوانیم دوباره مطرح کنیم که ببینیم چگونه از تغییر امروز میتوانیم به نفع معماری استفاده کنیم. مثلا بر اساس این تمایز طلبی که بازار به آن علاقه مند است آیا می توان این تمایز طلبی را به نفع معماری استفاده کرد و آیا میتوانیم این را به نفع دانش معماری و افزایش آگاهی به کار ببریم آیا می توانیم این تمایز را از لایه روبنایی مثل پوسته، مثل نما به لایه های درونی تر و تغییر دیاگرام های فضایی و تغیر دیاگرام های سلسله مراتبی و … رسوخ دهیم؟

ایا میتوانیم به دلیل ایهن تمایز طلبی که بازار به ان علاقه مند است و کوتاه مدت و شخصی است آن را به نوعی عقب بیندازیم برای اینکه بتوانیم خیر عمومی از آن بیرون بکشیم چه از لحاظ فضای عمومی چه از لحاظ اکولوژیک و …

این سوالات الان سوالات خیلی مربوطی است و الان که جریان غالب دارد تغییبر می کند وقتش است که دقیق تر و عمیق تر سوال شود و مثلا ما یک سوال خیلی ساده داریم که مثلا زمین بهتر است یا آسمان ؟  مثلا دیدگاهی معتقد است زمین مهمتر است و تراکم ساختمان و دیدگاه دیگر اعتقاد دارد هارمونی ساختمان ها مهم تر است …آزادی زمین بیشتر به درد ما میخورد یا آزادی آسمان؟

اساسا استراکچر خانواده در ده سال آینده چه تغییراتی می کند ؟

چه لایف استایل های جایگزینی دارد بوجود می اید در کشور ما و چگونه میشود آن ها را در معماری لحاظ کرد؟

چگونه می شود یک بازخوانی تحلیل گرایانه داشت از قوانین شهرداری ؟

آیا الزاما این قانون 60 به علاوه 2 همه جا درست است یا می توان آن را مورد بازخوانی قرار داد؟

مهم این است که چگونه آلترناتیو باقی ماند در شرایطی که الان یک سری تراس سفید عقب جلو شده دارد جای یک سری نمای کلاسیک را میگیرد و چگونه میشود کماکان نسبت به جریان غالب حرف نویی داشت؟

و باعث  بالا رفتن کیفیت زندگی و فکری دیگران شد؟

این مسابقه معماری در تاریخ سابقه زیادی دارد و اولین بار در تاریخ یونانی ها مسابقه برگزار کردند و مسابقات زمان رنسانس و مسابقات بعد از جنگ جهانی دوم در اروپا.

در زمان ساسانیان سه هزار معمار را دعوت میکنند با یک انجمنی مصاحبه شفاهی داشته باشند برای طاق کسری و بعد از آن مسابقاتی که من به یاد دارم و مهمترینش مسابقه برج شهیاد که بعدها به برج آزادی تغییر نام داد و مهمترین نماد تهران و مسابقه فرهنگستان های جمهوری اسلامی بعد از انقلاب و این نقطه عطفی در شروع دوباره و تعریف جدید معماری ایران بود.

مسابقه مجالی است که یک پروژه معماری می تواند خودش را لانسه کند ددر جامعه و مقبولیت یابد و یکی از جنبه های دمکراتیک انتخاب یک پروژه است. اتفاق افتادن این موضوع چند مسیله را  مطرح می کند یکی اینکه انحصار طلبی را در معماری کم می کند یعنی آرشیتکت هایی که استعدادی دارند می توانند از طریق مسابقه جلب اعتماد کنند که غیر از آن شاید آن مسیر برایشان هموار نباشد و غیر از آن خود آن پروژه اعتبار و اقبال عمومی میابد و مسابقه ای که برای فونیکسبرگزار میشود شامل همین نکات هست.

این سازندگان هم اقبال عمومی بهتری پیدا خواهند کرد و هم ایده های بهتر و نوتری را در اختیار خواهند گرفت و فضای انتخابی شان بالاتر میشود و معماران مجالی پیدا می کنند که در پروژه های جدی تری حضور پیدا کنند و چون این مسابقه برای یکی از برندگانش امکان ساخت طرح را فراهم میکند حتما این پروژه بیشتر منطبق با نظر آرشیتکت اجرا میشود و این بر کیفیت پروژه می افزاید و از نظر مردم هم حتما منطبق با میل آنان است و فضای برد برد برای هر سه گروهی که گفتم ایجاد می شود.

بخش دوم :

معرفی آثار هجدهم تا یازدهم با وجود شایستگی های جدی که در هر یک وجود داشت و هر کدام به نوبه خود تلاش خوبی در به ثمر رسیدن پروژه داشتند

از هجده طرح که به مرحله داوری رسید هشت طرحی که به مرحله نهایی نرسیدند را با هم مشاهده میکنیم. این طرح ها اصلا رتبه بندی نشدند و همه در یک سطح ارزیابی شدند. این موضوع درمورد طرح های ششم تا دهم هم صادق است.

مجتمع مسکونی کاشانه: مهندسین مشاور اثر، احمد ابریشمی

مجتمع مسکونی ساباط: مهندسین معماری ومرمت و شهرسازی عمارت خورشید : بهروز منصوری

دفتر معماری دیدا: مسعود حاتمی

گروه معماری واو: افشین فرزین

مجتمع مسکونی چار محل: دفتر معماری: کامران حیرتی

مجتمع مسکونی پرستیژ: دفتر معماری کامیار پرنیانچی و همکاران

مجتمع مسکونی باوان: مهندسین مشاور ایده و اجرا : علی نعمتی

مجتمع مسکونی حیات: استودیو معماری کات: مهدی کامبوزیا

پروژه ها هر کدام توسط دفاتر بسیار خوبی طراحی شدند و هرکدام نکات بسیار کلیدی داشتند و اینکه هر ساختمانی اسم دارد به این علت است که برگزار کننده خواسته بود هر معمار بسته به ایده آن ساختمان یک نام هم برای آن انتخاب کند و در برخی، نام آن ها به شدت سازگار با ایده است.

ده طرح منتخب فونیکس (نکسا 34):

نکسا 34، دفتر معماری طراحان کالبدی معاصر : علی اندجی

ویژگی طرح : تفکیک حیات از تراس و کیفیت فضای باز ساختمان و میزان سبزینگی تراس و مهمتر از آن ارتفاع فضای باز است و حیات سقف ندارد و آسمان دارد و ما در تراس های معمول سقف داریم و اینجا جریان طبیعی هوا را داریم و در معرض کوران هوا است. چهل درصد واحدها حیات های به این شکل و با این مشخصات دارد. روش های ایجاد چنین حیات هایی استفاده از بام به عنوان فضای خصوصی است و جز قسمت اندکی از بام که مشترک است و بقیه خصوصی و مربوط به آپارتمان های طبقه آخر است و هشت واحد اینگونه دارای حیات متقل و با کیفیت شدند و تخلخل های حجم در طبقات میانی و باعث شد حیات با ارتفاع دو طبقه  داشته باشیم و استفاده از نمای جانبی با عقب نشینی در ضلع غرب و شرق که از راهکارهای ما برای ایجاد حیاتی بود که ویژگی حیات را دارد نه تراس و روش سوم باعث شد نمای جانبی متفاوتی نسبت به نمای ساختمانهای با این مقیاس هم داریم.

بیانیه هیات داوران درخصوص این طرح :

این پروژه نگاه دوباره درباره پادکت های معمول فضای مسکونی باعث شده تا طراح بتواند فضاهای بنیادی مسکونی  مانند  اشپزخانه و اتاق خواب و … را مورد سوال قرار دهد و در سازماندهی هر یک و همنشینی هر کدام با سایر فضاها کاتالوگی از شیوه های زندگی مختلف را تجربه کند و با بهره گیری از منطق رایانشی این چیدمان و سازماندهی و اولویت ها و محور بندی های سایت بهینه شده و فضاهای بازیگوش و متنوع و پر از انبساط و انقباض را فراهم آورده است هر چند از این سر زندگی و جرات در فرم کلی و خطوط محیطی پروژه کمتر نشانی میابیم.

پروژه باید راه حلی داشته باشد برای فضاهای باز و فضاهای باقی مانده اش. در واقع سعی میکند از طریق ایجاد یک معبر پیاده شمالی جنوبی به فضاهای باز محله اضافه کند.

در واقع خانه های امروزی ما جمع جبری هستند از جعبه های که برای نیازهای اولیه ما تعریف شده اند. اتاق خواب و حمام و آشپزخانه و رفت و آمد (مهمانخانه) و … چه خانه 70 متری تعریف شود و چه خانه 700 متری همین لگوها در کنار همدیگر چیدمان میشود.

ما در مسابقه نکسا سعی کردیم به جای ترکیبی از جعبه عملکردهای قطعی، یک خانه مسکونی را مثل یک بستری از پتانسیل های بالقوه تعریف کنیم.

ما  از یکطرف یک بافت برونگرا از لانه های مسکونی شفاف رو به آسمان و بیرون داشتیم و یک بافت محصور و در ترکیب این دو نوع بافت یک پروتوتایپ منعطفی ایجاد شد و در فضای بین لانه ها و پوسته های پیرامونو یک طیفی از نفوذ پذیری و فضاهای باز و بسته ایجاد شد و بستری فعال برای سناریوهای مختلف از زندگی و حتی اتفاقات غیر قابل پیش بینی شد.

فضای چند منظوره کافه مطالعه

بیانیه :

سعی در تزریق کردن کیفیت ساختمانهای حیات دار و کم تراکم در یک الگوی بلند مرتبه دارد و با بهره گیری از تمرین های مشابه انجام شده در سال های اخیر در پروژه های دیگر و با تبدیل فضاهای باز به فضای متخلخل و نفوذپذیر و بینابینی فضای کار و آسایش را تومان پیش بینی می کند که هم برای زندگی شهری در دوران همه گیری میتواند قابل توجه باشد و هم زیبایی دیگرگونه ای را به فضای شهر بدهد.

مجتمع مسکونی شش روی چهار ، دفتر معماری شیوه دگردیس : امیر حسین طاهری

هر پروژه ای لایه های مختلف دارد په به صورت درخواست و برنامه تعریف شده و چه به صورت تصور خود ادم از ساختمانی که احتمال دارد بنا کند ما سعی کردیم این ساختمان مال انجا باشد و خود این مال جایی بودن این بود که چگونه با کانتست مواجه شویم . سعی کردیم با همان ریتم کنار  چهار بلوک بگذاریم هم اسکیل همسایه هایمان. و بعضی طبقات حتی تک واحدی هستند و مجموعه ای از واحد داریم که وقتی درب اسانسور باز شود فقط شما هستید این به واسطه آن چهار بلوک پایین است.

این ها یک تشابه دارند به لحاظ ساختمانی با بلوک های آپارتمانی معمول در اندازه خودشان . به لحاظ کریدور و اسانسور و تفاوتشان این است که پاسیو ندارند و نور را مستقیم می گیرند.

در همه این مدل ساختمان ها طبقات پایین نامطلوب ترند و ما سعی کردیم این پایین کیفیت دیگری پیدا کند و کیفیت خودش را داشته باشد و ساختمان های پایین گونه شناسی متفاوتی دارند و تک واحدی و رو به تو و آجری و روبه زمین هستند و بالا رفلکشن آسمان را دارد و خود و مرزهایش را باغ آسمان گم میکند.

ما میخواهیم تعداد مسایل بیشتری را پاسخ دهیم هر چند اگر به عمق هیچکدام فرو نرفته باشیم و این تعمدی بوده است و در باره نمای طبقه بلا  سعی کردیم نمای طبقات رزولوشن کمتری داشته باشد. برای بالا بردن تعداد پاسخ ها.  این نه تنها لازم است بلکه یک فرصت هم هست. که چگونه می توانیم از این شرایط موجوات منحصر به فردی بیرون بکشیم.

در این شرایط فکر میکنم چنین چیزی لازم است و برخورد ما زعم ما برخورد آرتیستیک بوده است ، ما مصلح اجتماعی نیستیم و منتها مصالحی را که میخواستیم بسازیم را از اینجاهایی که میگویم جمع آوری کردیم.

این طرح با انتخاب استراتژی مورفولوژی دوگانه در قسمت بالا و پایین تلاش می کند ، راه حلی برای پروژه ای با تراکم بالا بین ساختمان های میان مرتبه پیدا کند.

علی رغم تبحر بالایی که در حل رابطه فضای باز و بسته و نورگیر واحدها انجام شده، این استراژی

دوگانه به دیاگرام داخلی پروژه کمتر نفوذ کرده است.

کاری که ما سعی کردیم توی این پروژه انجام دهیم انگار مسایل به مفهوم سکونت  انتزاعی شده است و ما سعی کردیم ببینیم می توانیم این را به عینیت نزدیک کنیم؟ برای اینکه وقتی به عینیت می رسد ادراک میشود و وقتی ادراک میشود انگار آن حقیقت دوباره بازگو میشود و احساس ما این است که توی ادراک این خانه توی شهر متراکم مشکلاتی وجود دارد.  پناه بردیم به ادبیات و شعر و انگار توی ان حالتی وجود دارد و شعر میخواهد ان حالت را بیان کند . قصه ای که رندی خیلی دل نازک است و مواجه میشود با هیاهوهایی که عشقش برای او ایجاد میکند.

حافظ این را اینگونه میگوید « من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان/ قال و مقال عالمی میکشم از برای تو» و ما تلاش میکنیم در این پروژه از این ابزار یا این مسیله یا این روند استفاده کنیم.

از سازه درخواست کردیم یک زمین قابل کشت و ساخت بدهد یا انقدر ارتفاع این سازه را بلند دهیم که نمای گنبد آسمان را برای ما نمایان کند.

باشنده ای که در این فضا قرار میگیرد دیگر تمام ویژگی هایی که حقیقت قبلی داشته را می تواند در این فضا جستجو کند: اینکه مالک خصوصی این زمین است و اختیار دارد و این اختیار حس تعلق به این فضا را به او می دهد و اینکه شاید بخواهد یک طبقه یا دو طبقه بسازد و ساختمان را بعدا بزرگتر کند یا نه این مسایل بازسازی حقیقت استقرار انسان روی این زمین و  زیر اسمان است و شاید بتوانیم به ادراک خانه بیشتر برسیم. در نهایت برای توسعه ادبی معماری در این پروژه تلاش شد.

پیشنهاد برای نوع نوینی از ساخت و ساز ارایه می کند که بنای بلند مرتبه را به عنوان زیر ساخت متشکل از عرصه های در ارتفاع می بیند. که اعیانی حادث در آن ها با توجه به خواسته ها و نیازهای ساکنین، قابل تولید و باز تولید هستند. در عین حال علی رغم جسارت قابل تحسین ایده، به نظر می رسد که این ایده به پروژه ای ممکن و محتمل تبدیل نشده است برای مثال اختلاف عمدی پیشنهاد شده مابین نظام فضایی و سیستم سازه ای، پتانسیل های شایان توجهی به منظور طراحی های واحدهای متفاوت مسکونی ایجاد میکند که در توسعه احتمالی طرح باید موضوع تامل و تعمق بیشتری قرار گیرد.

صحبت معمار:

تصاویری که این روزها در دوران همه گیری کرونا در فضای مجازی پخش شده خیلی خوب نشان میدهد که  انسان ها همانطور که  نیازمند خلوت و ارامش در حیطه های شخصی خود هستند به  دنیال تداوم زندگی اجتماعی خودشان هم هستند . آن ها احتیاج دارند به فضایی برای ادامه حیات جمعی و همیاری و مشارکت برای رسیدن به بلوغ اجتماعی و معماری در این میان نقش بسیار مهمی را بازی می کند.

متاسفانه در اکثر کلان شهرهای ما به خصوص در تهران از این کانتست اجتماعی ارزشمند غیر از اسم باقی نمانده است گرچه انباشتگی و تراکم ساختمان ها فاصله بین آدم ها و مرز خانه ها را به حداقل خود رسانده است اما به واسطه نبود فضای متناسب ارتباطات و تعاملات به حداقل خود رسیده است.

یکی از مهم ترین چالش های ما در این پروژه باز تولید مفهوم محله در ساختاری عمودی و متراکم بود. محله به عنوان بینابین خانه و شهر. مکانی که امکان حضور ما را در میان دیگرانی نه چندان غریبه و نه چندان آشنا فراهم می کند و به عنوان پیش در آمد حضور ما در شهر است.

در تهران چند فرهنگی امروز که خطر دو قطبی شدن و شکاف عمیق اجتماعی زندگی جمعی را تهدید می کند تولید فضاهای جمعی و مشارکتی راهکاری بسیار کارآمد برای بیرون آمدن از این بحران است و شهر تا دم در  خانه گسترش پیدا کرده است،  ما تلاش کردیم  در حداقلی که در اختیار ماست یعنی سهم پروژه ، سهم فضاهای اشتراکی و جمعی را گسترش دهیم تا فرصت چهره به چهره شدن و نشستن و گپ زدن در کنار بازی بچه ها در فضایی همگانی و امن فراهم شود به طوری که حضور در این فضاها و امکان برخورد میان ساکنان در خلال زندگی روزمره از حالتی انتخابی به وضعیتی  اجتنابی بدل شود.

هر اجتماعی اگر نتواند قابلیت تولید فضای متناسب با تغییرات را داشته باشد قطعا با بحران مواجه میشود.

بیانیه هیات داوران در خصوص این طرح :

این طرح با انتخاب جسورانه ادبیاتی مدرن سعی در خلق الگوی اسکانی برای وضعیت معاصر دارد. طرح آشکارا می خواهد با انتخاب وسواس گون خود در هندسه و ساختار و سازه و مصالح و … از جریان غالب بازار فاصله بگیرد و به صورت موکدی اعتقاد دارد با استفاده از این ساختار سازه ای هندسی و شیوه روشمند طراحی خود می تواند به کیفیات متنوع فضایی دست یابد و خلل و فرج هایی که این پروژه را نفوذ پذیر ساخته علاوه بر ایجاد بدنه فعال شهری نور را به داخل توده ساختمانی می کشاند و فضای عمومی سرزنده ایجاد می کند که می تواند تمرین مناسبی برای تمرین مدنیت ساکنان آن باشد.

کالبدها را بر اساس سطح اشغالی که داشتیم از هم جدا کردیم  و یک هسته پوک بین این ها گذاشتیم و به جای اینکه یک فضای خالی را در نظر بگریم یک ساختاری را آن وسط قرار دادیم و این ساختار فضای خدماتی را شکل می دهد که یک سری برنامه ها را تعریف کردیم که ساکنین کمتر بتوانند توی تردد باشند و به سمت داخل مجموعه سعی کردیم کانون را متمرکز کنیم  و این ساختار همسایگی های ما را بوجود می آورد و بعد روی بام یک سری فضاهای خدماتی مثل آمفی تاتر روباز و استخر را دارد و یک سری سلول  هست که یک سری مدول را ایجاد می کند و این ها از پایین که شروع می شود تا بالا توی این ساختار به هم دوخته می شود.

شروع می کنند به بزرگتر شدن و تعریف هایشان هم عوض می شود و تبدیل به فضاهای بزرگتری می شود و میکس های مختلفی از نیازهای ساکنین مجموعه را ما شناسایی کردیم و سعی کردیم در این فضا بگنجانیم در واقع هسته مرکزی ما این ریزدانه ها را به هم وصل میکند  و در قسمت تقاطع این واحدها آن ها را به هم ربط می دهد.

 این طرح پیشنهادی برای عقب نشینی از مرزهای شرقی و غربی سایت و ایجاد حیات های روی هم لغزیده ارایه می کند که هر چند راه حلی برای کم کردن تراکم ساختمانی و توسعه فضاهای بینابینی و همچنین نفوذپذیری و حل نماهای جانبی پروژه به حساب می آید به دلیل مقهور شدن توسط بدنه اصلی ساختمان و شباهت سازماندهی آن به روش های رایج سازماندهی به ایده ای حاشیه ای و ثانویه تبدیل شده است.

طراحی پروژه های مسکونی عصر ما عموما پاسخی به نحوه چیدمان جعبه های زیستی است جعبه های اختصاصی با امکانات انحصاری و شهر ما، ما حصل این نوع نگاه انحصارطلبانه به مقوله قلمرو هست. با بررسی گذشته سایت در این منطقه متوجه شدیم تا هفتاد سال پیش منطقه بکر و خالی از سکنه بوده و شرایط فعلی حاصل گسترش افسار گسیخته شهر نشینی در چند دهه گذشته است. در نقد شرایط موجود و نحوه بار گذری پلاک های شهری ومقوله تملک تصمیم گرفتیم قطعه باقی مانده از کوهپایه شاهان کوه را نسازیم و با شهر و محله به اشتراک بگذاریم. تراز همکف  و لایه مرتبط با شهر را به گذشته خودش بازگرداندیم با همان عوارض طبیعی و گیاهان وحشی و نیازهای پروژه را به زیر زمین و طبقات بالایی انتقال دادیم.  پروژه تلاش کرد چهارچوب سخاوتمندانه ای را برای زندگی ارایه کند و تغییر سبک زندگی که از خواسته های کارفرما بود را با تغییر رفتار انحصارطلبانه و گشودن حصار زمین آغاز کند و قلمرو مرزها را به نفع شهر کمرنگ یا حتی حذف کند. توجه به دید همسایگان شمالی و حریم حیات های پلاک های شرقی و غربی مبنای جانمایی توده بنا شد که نتیجه آن فاصله گرفتن هسته از شرق و غرب گردید. این امر باعث ایجاد وویدهای افقی شد که اتصال بصری بین شمال و جنوب پروژه فراهم کرد و پروژه تا تراز همسایگان از ارتفاع آن ها تبعیت کرد و بعد از ان با کمتر کردن حداکتری توده تلاش کرد سایه اندازی بر همسایگان و جرم بصری پروژه را تعدیل کند. فرم کار به دو بخش هسته و طره تقسیم شده که هسته ها محدودیت های ساختاری و اقتصادی را پاسخ میدهند و طره ها نماد رشد و گسترش جعبه ها به ببیرون هستند.  گشایشی که تنوع نورگیری، سایه اندازی، تهویه طبیعی و دید به سمت جنوب و دسترسی به حیات های اختصاصی را در پی دارد.

سطح سبزی که در گذر زمان به احجام سبز بدل میشود و در واقع از جنس لایه های منهدم شده بستر پروژه است.کمرنگ کردن مرز میان پروژه با محله در مقیاس شهری و مرز میان واحدهای آپارتمانی و جانمایی بعضی فضاهای عمومی پروژه در طبقات بالا و بام تلاشی در جهت هدف کلان این طرح یعنی نفی انحصار طلبی و تبدیل جعبه به خانه است.

این پروژه با استفاده اغراق آمیز از تراس ها و فضاهای بینابینی تلاش میکند که به شکستن جعبه تو پر و متراکم این بنا بپردازد اما این تکثر فرمی و متریالی کمتر توانسته است چه از لحاظ شهری و چه از لحاظ سازماندهی داخلی فضای پروژه به حل شدن مسایل ارتفاعی و تراکمی پروژه کمکی کند.

کانسپت ناینسکوور را در نظر گرفتیم که هر دو طبقه یک بار این پلان ها میپرخند و باعث میشود که پلان های متغیر شوند و هیچ پلانی شبیه پلان دیگر نشود. و طبقات رویی هم به صورت دوتا دوتاچرخش ایجاد می کند و این امکان را به ما میداد که بتوانیم دیدهای مختلفی را به واحدها بدهیم غرب و شرق و شمال و جنوب و در یک واحد از بستر خودش پروژه را نگاه نکند و آن بحث کوران و تهویه هم مسیله ای بود که با قرار دادن حیات ها در اطراف پروژه میتوانست یک بحث  فیلترینگ هوا را ایجاد کند و عملا به تعبیبر ما آن باغ معلق را در هوای تهران و درر پروژه فونیکسایجاد کند. زمانی که خواستیم پروژه را طراحی کنیم اولین مسیله ای که برای ما اهمیت داشت این بود که چطور میتوانیم این مسیله پساکرونا را در دنیای امروز و در چیدمان مناطق مسکونی و موضوع تراس و بالکن و حیات که همواره برای ما اهمیت داشته است و اینکه چطور واحدهای اپارتمانی را مستقل کنیم که بتوانند پاسخ دهند به مساله پساکرونایی. صرفا فرم اولویت نبود و ما فرم را در کنار فضا میدیدیم که در کنار هم بتوانند پاسخگوی این نیاز باشند و دوست داشتیم در دنیای معاصر بتوانیم پروژه ای داشته باشیم که بتواند نیازهای گذشته و آینده خودش را  پاسخ دهد و از گذشته خودش هم وام بگیرد. و من خودم همواره خواسته ام داشته ای از گذشته را بازیابی کنم و به سمت آینده سوق دهم. بحث حیات در باغ ایرانی اهمیت داشته و به بیرون و به درون اشاره دارد و اسم پروژه سروستان است به معنی کوشکی در میان به چند علت و آن هم اینست که بین فضای شمال و جنوب پروژه که اختلاف سه چهار متری داشتم بین دسترسی هایی که از شمال پروژه را به جنوب متصل می کند و اینکه به دنبال استفاده از این اختلاف سطح بودیم تا فضای عمومی که لابی هست را معلق کنیم روی هوا و شفافش بکنیم. و دید از سمت شمال به جنوب داریم را حفظ کنیم و فضای عمومی را طوری تعریف کنیم که دسترسی های بهتر و نور طبیعی و تهویه طبیعی داشه باشد و همه فضاهای مشترک نور و حیات و کوران داشته باشند و با حیات های تکمیل کننده باز و بسته شوند. حیات هایی که بتواند به فضا اضافه شود و از فضا کم شود مرزی بین بودن و نبودن.

چیزی که برای ما مهم بود دید ابدی به سمت جنوب بود و ساختمان را به داخل قوس ندادیم و دنبال ان بودیم که ساکنان  بتوانند در یک مجتمع ویلا داشته باشند و اختصاصی باشند. و خانه ها از جهات مختلف نور بگیرند و می توانستیم دسترسثی های اختصاصی به هر خانه بدهیم و با یک فضای استریلیزه شده فرد را وارد فضا کنیم و در برنامه فییکی پلان اضافه کردیم  و در عین حال که حجم سلبی هست سعی کردیم یک تعلیقی در فضا ایجاد کنیم و به دنبال متریال انتی باکتریال بودیم و می خواستیم بحث پاکیزگی و نانو بودن را داشته بشیم.

بیانیه هیات داوان در خصوص این طرح :

این پروژه سعی می کند با استفاده از دیاگرام شبکه ای و شمش هایی که روی هم گذاشته شده اند پاسخگوی مسایل نورگیری و حل پلان و نفوذ پذیری ساختمان باشد در عین حال پروژه در طول توسعه خود به دیاگرام اصلی وفادار نبوده و به بلاغتی شیوه پردازانه بسنده می کند.

یکی از مهمترین عوامل تاثیر گذار برای انتخاب ایده برای شروع طراحی ما همسایگی های پروژه بود و ووید میانی همسایه ها و دسترسی های شمالی و جنوبی این زمین.

بعد از بررسی دیاگرام به صورت اتوماتیک رسیدیم به ساختار هندسی معماری ایرانی و ناینسکوور به خاطر ارتفاع زیاد ساختمان نسبت به همسایه ها ساختمان را به دو قسمت تقسیم کردیم. پایینی و بالایی . قسمت پایینی ساختمان در مربع های کنج ناینسکوِور جانمایی کردیم و تا ارتفاع همسایه ها به آن ارتفاع دادیم و قسمت بالایی ساختمان را جانمایی مان را تغییر دادیم و چهار مربع میانی ناینسکوور را جانمایی کردیم و ارتفاع را تا ارتفاع مد نظر صاحب پروژه تقسیم بندی کردیم و قسمت پایینی را خرد مقیاس کردیم و هر چه بالاتر میرود و عرصه برای آن بازتر میشود ساختمان را برونگرا تر کردیم و تراس های متعدد و بازشوهای متعدد به آن بدهیم. و هر چه پایین تر بیاییم تراس ها کوچکتر میشود و مربع های کنج می افتد داخل و مقیاس هم کوپکتر میشود و مرز پایین و بالا را داریم که قسمت پایین با همسایه ها کار میکند و بالا ازاد است و در این قسمت مسایل و فعالیت عمومی ساختمان را قرار دادیم که شامل استخر و فضای ورزشی و تفریحی می شود و در نهایت قسمت فوقانی را با پایین ترکیب کردیم که انگار این ساختمان از دل یک سری ساختمان خرد مقیاس که از شهر با همسایه هایش کار میکند در می آید و مثل نگینی روی این پلتفرم قرار میگیرد. سعی کردیم مرز بین قسمت پایین و بالا را با ترکیب این دو تا از بین ببریم.

سعی کردیم نما در پایین شبیه همسایه ها شود و هر چه داخل تر و بالاتر میرود تغییر میکند و دید و منظر میگیرد و در مقیاس شهری قرار میگیرد و با توجه به بیماری کرونا که همه دنیا و همه ایران را در بر گرفت ما سعی کردیم یک راه حل جدید برای یک سبک زندگی جدید توی این پروژه ارایه بدهیم به صورت کلاسیک همه واحدهای آپارتمانی یک مرز دارند که همان واحدهای آپارتمان هست. داخل و خارج آپارتمان را از هم جدا می کند و ما آن مرز را به یک فضا تبدیل کردیم که هر کس وارد آن فضا می شود هنوز داخل آپارتمان نشده و خارج از ساختمان هم نیست و با توجه به امکاناتی که در آنجا قرار دادیم فرد آنجا پاکیزه سازی انجام می دهد و سپس وارد ساختمان میشود و در همه فضاهای ساختمان این امکان را قرار دادیم.

از معدود پروژه هایی است که بر مبنای یک دیاگرام معماری طراحی را شروع کرده و با مهارت آن را به مسایل بیرونی پروژه یعنی ارتفاع زیاد پروژه نسبت به بافت اطراف تسری داده است. پروژه منتج از این تمرین معماری در بخش پایینی درونگرا و در تعامل با همسایگی بلافصل و در بخش بالا برونگرا و در گفتگو با بستر شهری است. دیاگرام پروژه باعث حل مسیله شهری بدنه ها در نمای اصلی و مسیله مقیاسی و نمای سوم در یک بافت مسکونی و همچنین تولید کیفیت فضایی راه حل مناسب ارایه کرده است. و این دیاگرام قابلیت توسعه بیشتر در پلان ها، مقاطع و فضاهای داخلی را دارد.

اینکه ما بتوانیم حریم های خصوصی خانه ها را حفظ کنیم  و در عین حال اختیاری به ساختمان داده باشیم و شرایطی را فراهم کرده باشیم که بتوانند در فضاهای مشاعی حضور پیدا کنند و هوشمندانه با توجه به شرایط امروز که خیلی نمیتوان بیرون از خانه حضور داشت بتوان در داخب ساختمان فضایی ایجاد کرد که یک نفر بچه اش بتواند یک ساعت در فضایی آفتاب بخورد و بازی کند  و دو نفر بتوانند با فاصله مناسب با هم صحبت کنند قطعا تکیه اصلی ما روی موضوع کرونا نبوده است به آن نگاه کردیم اما داریم موضوع های فراتر از این را         می بینیم. قطعا بیماری های اینچنینی همواره بوده و سپری شده است. و دغدغه اصلی موضوعات اجتماعی انسان است انسانی که فرد قرار میگیرد در خانه اش و در اجتماع و در یک جمع کوچک یا یک جمع بزرگ. مرحله بعدی میتوان به یک جمع کوچک فکر کرد که این جمع کوچک را میشود در یک اجتماع قرار داد و باز داخل خانه و محیط های مشاع قرار داد و هدف مطالعات اجتماعی ما این بود که بتوانیم بحث کنترل و پایداری را در ساختمان ایجاد کنیم. به موضوعات اجتماعی خیلی در موضوعات شهری نگاه شده و کشورهای دیگر دیده اند و همسایگی و اینکه پنجره رو به محیط باز قرار میگیرد و حتی رو به خیابان و کوچه ما پنجره ای داریم که کنترل داریم نسبت به آن کوچه بسیاری از معضلات و نابه هنجاری ها را حل میکند.

به همین دلیل نگاه کاملا رفت سمت انسان و دو نفر و خیلی ایکومیک ساختمان دو بخش شد و فضاها یک فاصله ای از هم گرفتند و این فاصله که توی موضوعات کانسپت ها و دیاگرام ها هم به وضوح اشاره شده برگرفته از جداسازی فرد از اجتماع است که در مرحله اول فاصله گرفتن را می بینیم و فضای میانی شکل گرفته است و این فضای میانی عرصه را برای حضور فراهم کرده است و در واحدها بخش کوچکی را اختصاص دادیم برای اینکه بتواند یک انعطاف پذیری را برای واحد به همراه بیاورد. و این کنار فضای ناهار خوری هر واحد شکل گرفته است و یک آفیس کوچک می تواند باشد و چون فضای ناهار خوری همیشه استفاده نمیشود بنابر این بهترین موقعیت بود برای اینکه فضای منعطفی را مشخص کنیم.

شاید الان تنها دغدغه ای که باقی مانده برای انسان شهری در ارتباط با محیط اطرافش موضوع فضای سبز است.

موضوع فارمینگ یکی از نکاتی است که به این ناپایداری و موضوعات ناپایداری محیط زیستی و حتی اجتماعی فرهنگی و یک قسمتی را اختصاص دادیم به موضوع فارمینگ و بام نه به آن مفهوم که افراد مستقیما مشارکت داشته باشند و باغبانی کنند و گل وگیاه بکارند برای مصرفشان بلکه به این معنا که ساختمان این وظیفه را به عهده بگیرد به عنوان یک سرویس و مثل شارژ هر واحد سهمی داشته باشد از این محصولات ارگانیک که بتواند از آن استفاده کند.

بیانیه هیات داوران در خصوص این طرح:

 این پروژه در سازماندهی کلان خود ایجاد یک کریدور شمالی جنوبی در میانه کالبد را مد نظر قرار داده است که برای سایت پروژه و با توجه به همسایگی های آن می تواند پاسخ مناسبی باشد. در عین حال عدم تطابق نظام سازماندهی فضایی و سیستم سازه ای که از یک سو و نمای سوم یکپارچه و خارج از مقیاس ایجاد شده و در نتیجه استفاده از این نظام کالبدی از سوی دیگر از کاستی های انتخاب این استراتژی و نحوه توسعه آن به پروژه معماری می باشد.

در فرآیند مسابقه ابهامات زیادی از طرف شرت کنندگان مطرح میشد که از سوی برگزار کننده و مدیر مسابقه به طور یکسان و همزمان برای هر هجده شرکت کننده پاسخ داده شد و مدیریت راهبردی خوبی در طول مسایقه اتفاق افتاد.

حیف است که از شرکت نکسا و مدیریت هوشمندانه ای که بر آن اعمال میشود سخن نگوییم. کارفرمایی که دقیق است و کارش را بلد است و در جای درست واقع شده است. کیفیت را میفهمد  و بخوبی از زبان معمار در شهر جاری می کند . پشتیبانی های حرفه ای اجرایی مالی از پروژه ها انجام میدهد چیزی که ما به شدت در کشورمان فقرش را احساس میکنیم.

خدا را شاکریم که موضوع رقابت معماری بخوبی برگزار شد و گروه نکسا که دوازده سال پیش کار خود را شروع کرد هدف خود را از ابتدا بر آن گذاشت که سعی کند ساختمان های فاخر و تاثیر گذاار روی جامعه معماری را بسازد.

خدا را شکر که تا امروز موفق شده است 35 پروژه را تعریف کند که امروز در طرح رونمایی از پروژه 34 نکسا هستیم.

سعی شد در طرح ها دنباله روی کورکورانه از عرف و اداب و رسوم رایج جامعه نداشته باشیم و  از نخبگان این فن استفاده شود  و افتخار همکاری با معماران خوبی را داشته اییم و پروژه های موفق و تحسین شده توسط مصرف کنندگان جامعه معماری را تاکنون اشته اییم.گروه نکسا گام های بلندی را برداشته است که بتواند ساختمان بیشتر و با کیفیت بهتری را تولید کند.  سعی کردیم یکسری نرم افزار خوب هم تولید کنیم. از آداب فنی که در گروه ما جاری هست که باعث میشود ما کیفیت ساختمان هایمان بالا برود و ما در مسیر ارتقا کیفیت هستیم و ادعا نمیکنیم که به مقصد رسیدیم اما تلاش میکنیم سرعت خود را بالا ببریم و به تکنولوژی های فنی و  آی تی مجهز شویم و بتوانیم ساختمان هایمان را با روش های بهتری مدیریت کنیم و رابطه تنگاتنگی را با جامعه معماری داشتیم.

در این پروژه سعی کردیم دایره مشاوران را بازتر کنیم و از معماران جدید استفاده کنیم و نگران بودیم که وقتی دایره شرکت کنندگان را تا این حد باز میگذاریم طرح فاخری نداشته باشیم و افراد درجه یکی در این رقابت حضور پیدا نکنند  این ریسک را کردیم و چون ایده ما این بود که باید بها بدهیم به نسل جوان و اتفاقی که افتاد برای همه ما شگفت آور بود و ما طرح های بسیار خوب و جذابی را دریافت کردیم و به جرات میگویم که بالای ده تا از این طرح ها قابل اجرا هستند و به وجود چنین جامعه فاخر معماری و  استعدادهای جوانی که در کشورمان داریم افتخار می کنیم و خوشحالیم از حضور داوران با سواد و با تجربه ای استفاده کردیم و رتبه بندی اول و دوم و سوم هیات داوران با رتبه بندی ما متفاوت بود و بعضی ساختمان سازها میگویند چه نیازی به آرشیتکت است و الان از هر ده طرح متاسفانه هفت هشتای آن ها یک آرشیتکت متمرکز  نداشته است و این جای تاسف است با وجود این حج ساخت و ساز در کشورمان و از همه سازندگان این حوزه دعوت میکنیم از توانمندی این معماران جوان و این لیست هجده نفره که آثار همه آن ها جذاب بود استفاده کنند.

ما به رسم سپاسگزاری از این عزیزان نام و نشان این افراد را بارگذاری میکنیم و گروه نکسا در پروژه های اتی خود از آن ها استفاده کند. ما واقعا انتخاب سختی داشتیم. بعضی از طرح ها انقدر طرح خوب بود که فراتر از انتظار ما بود و در پایان فاز یک هستند. در خصوص بیماری کووید نوزده در این آثار خلاقیت های جذابی به خرج داده شد و این ایده ها را منتشرخواهیم کرد و همه این ها قابل تسری دادن به ساختمان های آینده ما هست و به قول آقای کلانتری زندگی بعد از کووید 19 با زندگی قبل از آن متفاوت خواهد شد و ساختمان سازی بعد از این باید متفاوت باشد.

زواره : تعهد برگزار کننده این است که قرارداد نهایی خدمات تکمیلی مهندسی این پروژه را با یکی از این پنج طرح برتر منعقدکند و نظر نهایی سازمان کارفرمایی می تواند همسو با نظر داوران باشد؟

 ما برای اینکه طرحی را به اجرا ببریم باید مطمین شویم که اولا به لحاظ ضوابط شهرداری ایا این طرح پاسخگو هست یا خیر و دوم از لحاظ مسایل اجرایی آن را بسنجیم . ما نظرمان به نظر هیات داوران خیلی نزدیک هست و به دلیل نقاط قوت طرح اول،  فعلا برنامه ما این است که آن را به اجرا برسانیم.

پنج طرح نهایی و برندگان مسابقه:

5- امیر حسین طاهری: دفتر دگردیس : نام پروژه شش روی چهار : برنده جایزه 20 ملیون تومانی

4- علی اندجی گرمارودی : فونیکس: طراحان کالبدی معاصر: 20میلیون

3- شرکت فرایند منطقی : خانه های کوچه زندگی برنده جایزه 40 میلیون تومان و جایزه ویژه نگاه پساکرونایی 20 میلیون

2-کوی سان: گروه طراحی فضا رویداد شهر: محمد عرب، مینا معین الدینی برنده جایزه 60 میلیون تومانی

1-فونیکس: محسن تاج الدین و احسان کریمی برنده جایزه 100 میلیون تومانی