علیرضا تغابنی

پروژه های دفتر معماری نکست آفیس از لحاظ تیپولوژی گستره وسیعی دارند.

مفاهیمی مانند:

سبک زندگی و مشاهده گرایی امروز و اینجا (از جمله تناقض هایی مثل مدل رفتاری و سبک زندگی دو نسل در ویلای صفا دشت)

فعالسازی و عاملیت عناصری که در کلیشه ها و سازماندهی عادی رفتار یکسانی دارند (سازه، عناصر ازتباطی، مصالح)

مساله دار کردن موضوعات درونی و بیرونی

توجه به جرز و ضخامت و امکان فعالسازی آنها

برش دادن و ایجاد کیفیات بینابینی و تودرتویی

بارورسازی کاراکتر مصالح و فراورده های معمول: سنگ، آجر، فلز

پروژه هایی با رویکرد پایداری و بوم گرایی برای ایجاد اشتغال وساخت ظزفیت اقتصادی با مدل بومگردی .

تندیس گرایانگی ، ایجاد حرکت و سپس شکار یک لحظه بحرانی ، ایجاد یک نیرو بر پروژه و تحقیق بر آثار آن،

توجه به نحوه قرارگیری توده روی بستر (زمین) و به چالش کشیدن ایستایی معمول، ایجاد اینرسی و میل به حرکت در برداشت مخاطب.

آوانگارد و پیشرو، دارای خط فکری و پروژه فکری، تجربه پروژه در کاربریهای متنوع، طراحی پروژه های منحصر به فرد و با پژواک جهانی، توجه به عاملیت، حضور همزمان در حوزه تئوری و پراگماتیزم معماری، پروژه هایی الگوساز و مرز شکن

جوایز متعدد در مسابقات داخلی (معمار و ………) تا حوزه بینالمللی (WAF) حضور علیرضا تغابنی به عنوان ژوری مسابقات بین المللی

خانه شریفی ها، خانه گویم، ویلای حیاط مرکز، ویلای شیروانی، اسحاق آباد بلوچستان، بوم گردی هرمز، پل رواق، مسکونی کوهیار، شهر فوتبال دبی

گلنار، اس جی، بلوار فردوسی مشهد، نخیل پالم جمیرا، باغ ملک، نسرین

خانه شریفیها، مسکونی سدروس، هتل مسکونی  گراندو، مسکونی آن دو، باغ ملک، مسکونی گلنار، پروژه نسرین، کوهیار، کامرانیه، لومن، اس جی، ویلای امیر، سوم   ولنجک

گستره وسیعی از هرمز (جنوب ) تا مازندران و کشورهای مختلف: دوبی، آلماتی، کالیفرنایا و  غیره

از زبان معمار:

از ترم 2 دانشگاه من وارد دفاتر معماری شدم و مشغول به کار شدم امسال 21 مین سال مداومی است که من در زمینه معماری مشغول به فعالیت هستم. در ابتدا از راندو کردن برای تسلط در رنگ شروع کردم. در فعالیت 8 سالهای که در دفاتر مشاور مختلف قبل از تاسیس دفتر شخصی خود داشتم این موقعیت را برایم فراهم آورد تا بتوانم نحوه مدیریت پروژه، بستن پروژه، نحوه مکانیسم کار و … را در این مدت فرا گیرم.از سال 75 وارد بازار کار شدم تا سال 80 در رشت مشغول به فعالیت بودم و از سال 80 به تهران آمدم و چند دفتر مشاور را تجربه کردم اما از سال 83 با یکی از دوستان تصمیم گرفتیم که به صورت مستقل کار کنیم. در میدان توحید کارگاه سفالگری وجود داشت که یک اتاق از آن کارگاه را گرفتیم و در آن شروع به کار مستقل و گرفتن کارهای دست دوم از همان دفاتر مشاور قبلی و شرکت در مسابقات کردیم.
این اتاق که با کرایه تنها 100.000 تومان بود چون در مجاورت سفالگری بود با مشکلات خاص خود همراه بود. تا 3 الی 4 سال در آن دفتر مشغول به کار بودیم تا در یکی از مسابقات به نتیجه رسید و در پروژه ی نظام مهندسی قزوین رتبه اول را به ما اختصاص دادند و این پروژه شروع به ساخت کرد و 2 سال بعد از آن یکی از دوستان ،زمینی را خرید و کار طراحی آن را به ما محول کرد بدین صورت بود که عملا کار جدی تری ما در سال 85 شروع شد که این دو پروژه یکی در سال 87 و دیگری در سال 89 به اتمام رسید که دو پروژه مطرح شد ویلای دوست در مسابقه معمار جایزه گرفت.
بعد از آن با همان گروه ساختمان دیگری برای دفتر تهیه کردیم که تا اینکه در سال 86 دفتر ما مستقل شد.

در کل ما یک دیدگاه کلی نسبت به معماری داریم که فضا و فرم را اکتیو می خواهیم. یعنی فرم و فضا از نظر ما عاملیت دارند ؛ به بیانی دیگر تولید فضا بدین معنی نیست که چون یک نیازی وجود دارد و می خواهیم آسایشی را فراهم نماییم فضایی را تولید می کنیم ما می خواهیم این فضا ایجاد تمایز کند و مخاطب را دچار تنش کند. حال این تنش مانند یک قطعه موسیقی شما را به فکر فرو برد و یا شما را شاد کند ویا … این از نظر من عاملیت یک فضاست.
معماری را یک دیسسیپلین می بینیم که به واسطه فضا و چگونگی حصر و سازماندهی فضا می تواند بر شهر ، رفتار ، کیفیت فکری و کیفیت ملموس زندگی تاثیر بگذارد هم به صورت کانسپچوال و هم کانکریت بر کیفیت می تواند تاثیر گذار باشد که مانند دو ابر جدا از هم اند که مشترکاتی با هم دارند. حال یک سری عوامل بیرونی در پروژه ها هست. این نگاه بحث درون دیسسیپلینی به فضا است بنا به تعبیر” آدرنو” اثر هنری یک میدانی از تنش است که یک سری تنش از داخل و سری دیگر در خارج از آن اتفاق می افتد.
بیرون همه ی چیزی است که در بیرون معماری وجود دارد به عنوان مثال شما شعری از حافظ یا شاملو می خوانید که دارای قواعد درونی مانند موسیقی کلام، شابلون هنرمند میدان درونی و یا منطق درونی آن شعر می گویند. اما مباحثی که به بیرون آن توجه می شود مثلا محتوا شعر با اجتماع در ارتباط باشد یا مسئله سیاسی را هدف داشته باشد و یا ارجاعات بین متنی که شعر شاملو با انجیل دارد، مسائل بیرونی را مطرح می کند.
“آدرنو” معتقد است که اگر اثری بتواند بردارهای بیرونی را چنان درون خود بکشد و چنان درون کنش و واکنش نیروها ،آن را به یک مسئله یکه و یکپارچه تبدیل کند آن موقع اثر هنری موفقی است. ما هم در کارهای خود تلاش بر این موضوع داریم. اگر در پروژه یک سری مسائل بیرونی مانند سایت یا پروژه ای که می خواهد در کنار یک بنای تاریخی احداث شود و یا پروژه ای که مفهموم اجتماعی می خواهد داشته باشد سعی می کنیم آن را دستاویز قرار دهیم و به قلب پروژه بکشانیم و چنان با مباحث فرم، فضا و مباحث طراحی یک پارچه کنیم که از داخل آن محصولی خارج شود که قابل جدا کردن از هم نباشد و یک تغییر شیمیایی رخ دهد نه یک تغییر فیزیکی .
اگر بتوانیم این شیوه را اجرا کنیم پروژه موفقی را طراحی کردیم به بیانی دیگر ما یک جهان بینی خاصی نسبت به فضا و اکتیو بودن آن داریم و به خنثی و منفعل بودن، خیلی اعتقاد نداریم ؛ مگر آنکه خود خنثی بودن در جایی عاملیت پیدا کند. مثلا شما در یک مکان شلوغ با سکوتت آن عاملیت را ایجاد میکنید و در حقیقت آنجا خنثی بودن عین اکتیو بودن است.
در هرصورت مباحث بیرونی ما، بنا به اولویت آن مثلا در اقتصاد ، سایت و سبک زندگی و یا چند مورد همزمان با هم قاطی می شوند و از آن محصولی بوجود می آید. درهر پروژه می توان یک یا دو مسئله دورنی و بیرونی را با هم صحبت کنیم و به اهداف دلخواه دست پیدا کنیم.