کامران حیرتی

در دفتر معماری کامران حیرتی ایدئولوژی ثابتی وجود دارد زیرا که تجارب  فضایی خاصی که در دفتر اتفاق می‌افتد یک خط به‌هم‌پیوسته است.  به‌طورکلی دیاگرام‌های خیلی زیاد، ترسیم، ماکت‌سازی مقوله مهمی در روند طراحی دفتر محسوب می شود. از نظر کامران حیرتی آغاز روند طراحی می تواند متفاوت باشد گاهی یک پروژه را می توان از عکاسی شروع کرد. چیزی که اهمیت دارد این است که از چه راهی به پروژه برسیم.

کامران حیرتی شخصیتی نوآور و خلاق است که خلاقیت را مبتنی بر نظام اجرایی عملی می کند. حیرتی به هر مساله کوچک و ریزی نگاه اورجینال دارد. مساله دفتر سازماندهی فضایی است که از طریق طراحی یک پروسه تولید می شود و آن را به پروژه تبدیل می نماید. پروژه ها از طریق فرم و نما طراحی نمی شوند و فرم گرا و نما گرا نیستند و در تجربه کشف می شوند.

کامراان حیرتی و تلان خسروی زاده مسائل بنادین و پیش فرضهای مرسوم را به چالش میکشند. مفاهیمی مثل باز تعریف مرز، توده و فضا، رابطه با زمینه در پروژه های اخیر آن ها به بلوغ بیشتری رسیده است.

کامران حیرتی در گفت و گو با جلال حسن خانی در مورد مسیر پروژه ها در دفتر کن لن گفت:

هر پروژه‌ای ازنظر من روش خود را تولید می‌کند؛ هر معماری دوست دارد که خط‌مشی مشخصی در طراحی داشته باشد و باکمی انحراف و تغییر زاویه از دیدگاه خود، پروژه را Develop کند.
اگر بخواهم توضیح خود را با مثال بزنم، اتفاقاً قبل از عید پروژه‌ای در مشهد به ما واگذار شد که می‌بایست خانه‌ای را در 6 طبقه برای خانواده یک دکتر طراحی می‌کردم.
تا قبل از صحبت‌هایم با آن‌ها، روند طراحی در دفترم برایم مشخص بود، احتمالاً باید وضعیتی را از طریق ماکت و 3D ایده پردازی کنیم؛ اما وقتی با آن‌ها روبه‌رو شدم متوجه شدم که هر پروژه به همراه خود مسائلی را به همراه دارد که نحوه برخورد با آن مسائل یک ژانر متفاوتی دارد.
پنج خانواده هستند که باهم اختلاف خانوادگی هم دارند، از طرفی هرکسی دوست دارد که زندگی خود را برای من توضیح دهد که هرکدام چطور زندگی می‌کنند.
من همه موارد را یادداشت کردم که یک دفتر 30 برگ شد. بعد متوجه شدیم که پرداختن به این پروژه با تمامی پروژه‌های قبل تفاوت دارد، باید در ابتدا روانشناسی کنم و پارامترهای طراحی را از روشی دیگر در نظر بگیرم. مدل شناخته‌شده من نیست که از طریق دیاگرام‌هایی که تولید می‌کنم وضعیت این خانواده را سروسامان دهم.
بنابراین در دفتر ما ایدئولوژی ثابتی وجود دارد زیرا که Experiment های فضایی خاصی دارد که در دفتر ما اتفاق می‌افتد و یک خط به‌هم‌پیوسته است، ما در دفتر خود پروژه‌های خیلی متفاوتی تولید نکرده‌ایم. همیشه یک خط را ادامه داده‌ایم ولی با یک تغییر زاویه.
اگر از دید کارفرما به پروژه نگاه کنیم، در هر یک از پروژه‌ها با پارامترهایی که برایمان تعریف می‌شود شروع به آنالیز کردن می‌کنیم.
برخی از آن‌ها مدل این پروژه هستند و برخی دیگر مدل کانسپت برایشان مورد اهمیت قرار می‌گیرد.
به‌طورکلی توسط دیاگرام‌های خیلی زیاد، ترسیم، ماکت‌سازی که مقوله مهمی در دفتر ماست، پروژه را می‌سازیم و جلو می‌رویم.
من خیلی اهل دیالوگ هستم. در بین همکاران خیلی سعی داریم که صحبت‌ها را خالص کنیم و به اصل حرف برسیم. ازاین‌جهت به شما می‌گویم که در انتخاب همکار خیلی حساس هستم؛ زیرا باید بازخورد از آن‌ها بگیرم.
وارد دیالوگ با همکاران می‌شویم و سعی می‌کنیم که راجع به موضوع فکر کنیم. مهم این است که از چه راهی به پروژه برسیم، مهم این نیست که در ابتدا، تمامی پروژه‌ها را مانند هم شروع کنیم.
برخی مواقع برای پرداختن به یک پروژه باید از عکاسی شروع کرد و باید دید که موضوع پروژه چیست که یک‌راه انتخاب کنیم. وقتی راه را انتخاب نمودیم لزوماً پروژه را از طریق یک نفر انجام نمی‌دهیم، حتماً برای آن مسئول انتخاب می‌کنیم و سعی می‌کنیم در آن تفکرات متفاوت به کار ببریم.
یک نفر روی کار ایده پردازی می‌کند و دیگری از طریق اسکیس این کار را پیش می‌برد. خودم هم همیشه در کار حضور دارم و باهم ایده پردازی را پیش می‌بریم.
وقتی هسته کار به وجود آمد، از سازمان‌دهی، شروع به طراحی کردن می‌کنیم؛ چون موضوع مهمی که در دفتر ما وجود دارد همین سازمان‌دهی است و به خاطر همین هم ماکت‌های سازماندهی می‌سازیم که ماکت‌های طراحی را از یک جای مشخصی وارد کار می‌کنیم.
طراحی ازنظر من دارای جایگاه دقیقی در معماری است که هنگامی‌که شما به یک organization درست رسیدید، آنجاست که تازه نقش طراحی شروع می‌شود. این تجربه باید میان همه share شود تا لزوماً یک نفر صاحب‌تجربه نباشد.

تهیه شده در واحد تحقیق و توسعه کلوپ معماران و سازندگان